Artikel

Ger­rit Ann­eveldt

Ger­rit Cor­nelis Ann­eveldt, geb. 08 decem­ber 1921 te Scha­gen, overleden 26 okto­ber 1967 te Scha­gen.
Gehuwd met Gre Kre­mer op 03 augustus1946 te Scha­gen
Beroep: Vóór de oor­log admin­is­tratief ambte­naar bij de Rijks Land­bouw Voor­licht­ings­di­enst te Alk­maar. Na de oor­log tot aan zijn over­li­j­den werkzaam bij de Schager Courant.


Gerrit AnneveldtGer­rit Ann­eveldt was in de ille­galiteit aanges­loten bij de L.O. waar hij onder meer tot taak had onder­duik­ers naar hun bestem­ming te bren­gen. Verder ver­zorgde hij het samen­stellen, drukken en rond­bren­gen van ille­gale bladen. In 1943 begon Ger­rit met ‚Het Nieuws’. Een sten­cil met infor­matie van radio Oranje, dat tot het einde van de oor­log als ‚dag­blad voor bezet gebied’ door het ille­gale leven ging. Van ‚Het Nieuws’ zijn in totaal 182 aflev­erin­gen uit­gekomen. Hij sten­cilde ze samen met zijn lat­ere vrouw Gre, en vee­lal bracht zij de vers ge– drukte blaad­jes naar con­tac­tadressen in Scha­gen. Eerst had hij een sten­cil­ma­chine bij zijn oud­ers in de Lau­ries­traat, maar op een gegeven moment durf­den die het niet meer aan en ver­huisde de machine, die later werd ver­van­gen door een uit een gemeen­te­huis gehaald appa­raat, naar de rijks-​landbouwwinterschool.

Later dook hij met zijn vrouw onder bij Piet Frans aan de Stroet en uitein­delijk zaten ze tot het einde van de oor­log in een boerderij van de fam­i­lie Lev­endig in Dirk­shorn. Toen ze hoor­den dat de bevri­jd­ing een feit was hebben ze in de nacht van 4 op 5 mei 1945 snel wat kran­t­jes gedrukt. Dit haastig gemaakte nieuws­bericht „De Mof­fen gaan er uit” eindigt met een kap­i­taal getikte slotzin: „Vri­jheid is het kost­baarste bezit van den mensch !”

Hoewel ze van dag tot dag naar de bevri­jd­ing hebben toegeleefd, bracht die ook een teleurstelling „Er was opeens geen een­heid meer. Veel mensen, die niets met de oor­log te doen had­den gehad, liepen met ban­den om de arm van de Orde­di­enst en ston­den met sten­guns de orde te hand­haven. Zwarthande­laren waren opeens de beste vader­lan­ders. En Ger­rit was des duiv­els, teleurgesteld in de men­sheid.” Hij heeft toen zijn biezen gepakt en is vertrokken naar zijn schoo­noud­ers in Dren­the. Toen ze later terugk­wa­men in Scha­gen ging hij werken bij de Nieuwe Schager van Menno Pold­er­vaart, maar daar zat geen kap­i­taal achter waar­door die krant later overg­ing naar de Schager Courant, waar Ger­rit tot aan zijn dood werkte.

Bron­nen

Reac­ties