Artikel

stationsweg 1De Sta­tion­sweg in Scha­gen dateert van 1865, het jaar waarin het spoor­wegsta­tion in gebruik werd genomen. Het was na een eeuwen­lange sta­tus quo de eerste nieuwe loot aan het Schager straten­plan. Hij ligt nog altijd op dezelfde plaats langs de spoor­baan, des­ti­jds echter door open wei­land. Over de ver­harde weg wer­den trein­pas­sagiers aan– en afgevo­erd in door paar­den getrokken omnibussen en rij­tu­igen. Naast de weg liepen een paar­den­pad en een onver­hard loop­pad; de fiets moest nog wor­den uitgevonden.

Het laat zich raden dat weg en paden door het gebruik en de seizoensin­vloe­den allengs vol bul­ten en kuilen kwa­men te liggen. In natte tij­den moest de voet­ganger er tot de enkels door het slijk. En wie zijn heil zocht op de klink­er­weg moest oppassen niet van de sokken te wor­den gere­den. Zeker bij avond, want de weg was onver­licht. Waar dat toe kon lei­den werd verteld in de Schager Courant van 22 juli 1875 door een bezoeker, die door zijn vriend van het sta­tion werd afge­haald (afbeeld­ing 1).

Ondanks aan­houdende klachten is de slechte staat van de Sta­tion­sweg tot 1931(!) een steen des aanstoots gebleven en een dis­cussiepunt op de agenda van de gemeen­ter­aad. Het feit dat aan de Sta­tion­sweg lange tijd geen huizen ston­den, maakte dat de enige belanghebben­den zij waren die van de trein gebruik maak­ten. Met hen had de gemeen­ter­aad klaar­blijke­lijk weinig com­passie. Dan wordt in 1898 het eerste won­ing­blok gezet. En met dat eerste schaap over de dam is drie jaar later geen kavel meer onbe­bouwd. Onderne­mers ves­ti­gen zich er ook. Nu is de staat van de weg ook een hin­der­nis gewor­den voor bewon­ers en zak­en­lui. Daar komt bij dat de Sta­tion­sweg inmid­dels door de aan­leg van de Spoor­laan (en het nog ont­breken van de Land­bouw­straat) een inval­sweg is gewor­den. In 1906 roepen de aan­wo­nen­den in een geza­men­lijk adres de gemeen­ter­aad ter ver­ant­wo­ord­ing. B. en W. zeggen een duchtige onder­houds­beurt toe en de raad besluit tot een onder­zoek naar de kosten van bestrat­ing. Maar ook hier staan tussen droom en daad prak­tis­che bezwaren. Want in 1910 ves­tigt raad­slid Roggeveen nog maar eens de aan­dacht van zijn collega’s op de Sta­tion­sweg, die ‚een mod­der­poel gelijk’ is.

stationsweg 2

In 1924 schri­jven de bewon­ers, 18 jaar na het eerste, hun tweede adres aan de gemeente om de con­di­tie van de weg te ver­beteren. Het leidt tot niets en de klachten houden aan. De stof­wolken die van het wegdek loskomen wor­den in een raadsver­gader­ing in 1928 een bedreig­ing genoemd voor de gezond­heid. Bestrat­ing wordt echter nog altijd te duur bevon­den. Maar aan alles komt een eind, ook aan een lij­densweg van meer dan 60 jaar. We schri­jven 1930 wan­neer het loop­pad aan de overkant wordt ingeruild voor een tegel­pad langs de huizen­rij. Een jaar later wordt de Sta­tion­sweg geasfalteerd.

stationsweg 3

stationsweg 4 lr

Bron­nen

BRON­NEN:

  1. Schager Courant

Reac­ties