Artikel

De Sta­tion­sweg dateert van 1865, de Land­bouw­straat van 1908. Op het wei­land dat zij begren­zen zet een groepje Schager nota­be­len zijn zin­nen. Geïn­spireerd door de in 1902 aangenomen Won­ing­wet willen zij in Scha­gen sociale won­ing­bouw. Op 10 feb­ru­ari 1919 richten zij de Won­ing­bouwvereenig­ing Scha­gen op en kopen de grond aan. Een van hen, de archi­tect J.R. Vlam­ing, maakt het ontwerp. Zo ontstaan de Mag­nusstraat, de Johanna van Hoden­pijl­straat en de Roosstraat, die in 1920 wor­den opgeleverd.

magnusbuurt 1

In het­zelfde jaar wordt de Molen­straat doorge­bro­ken, waarna het Willem van Beieren­plein tot stand komt. Aanslui­tend wordt de Cor­nelis Bok­straat gere­aliseerd; deze wordt in 1932 voltooid.

Omdat een deel van de huizen wordt toegewezen aan spoor­weg­per­son­eel kri­jgt de nieuwe wijk de bij­naam ‚kop­eren knopen­bu­urt’. De Mag­nus­bu­urt is met zijn rio­ler­ing en wc’s met spoel­bakken zijn tijd vooruit, want de meeste wonin­gen in Scha­gen hebben in 1920 nog een poep­doos. Het gebeurt dan ook dat onbek­enden bij afwezigheid van de bewon­ers gebruik, vol­gens een schriftelijke klacht zelfs ‚schroom­lijk mis­bruik’, maken van de buiten­huizige toi­let­ten. De wonin­gen zijn gewild, maar in de cri­sis van 1929 en de werk­loosheid in de jaren erna wor­den de huren voor velen onbe­taal­baar. In een brief uit 1936 schri­jft een huur­der: ‚Tot mijn grote leed­wezen moet ik mijn aardige huisje opzeggen, daar ik zon­der betrekking ben gekomen’. De leeg­stand doet de buurt geen goed, maar een forse huurver­lag­ing helpt en de lan­delijke over­heid geeft finan­ciële steun aan een restau­ratieplan. Mede daar­door over­leeft de buurt de oor­log zon­der brokken, tot­dat op 12 sep­tem­ber 1944 op de spoor­baan een muni­ti­etrein explodeert. In de Mag­nus­bu­urt moeten muren ges­tut en 40.000 dak­pan­nen en 200 vierkante meter glas wor­den vervangen.

In de jaren ’70 raakt de Mag­nus­bu­urt aan groot onder­houd toe. De gemeente Scha­gen vat zelfs sloop­plan­nen op, waarte­gen de bewon­ers echter heftig pro­test­eren. Zij vin­den dat de karak­ter­istieke wijk geren­oveerd moet wor­den, organ­is­eren zich en zoeken steun bij de lan­delijke poli­tiek. Die kri­j­gen ze, eerst van D’66-kamerlid Govert Noote­boom en ver­vol­gens van de markante PvdA staatssec­re­taris voor Volk­shuisvest­ing Jan Scha­ef­fer, die zijn motto ‚in gelul kan je niet wonen’ in daden omzet. De Mag­nus­bu­urt is een van zijn eerste pro­jecten, de ren­o­vatie komt er en de huren bli­jven ver­rassend billijk.

magnusbuurt 2

Der­tig jaar later vraagt de slechte staat waarin de Mag­nus­bu­urt ver­keert opnieuw om ingri­jpende maa­trege­len. Sloop van de wijk wordt dit keer niet over­wogen. In 2007 wordt een grondige restau­ratie ingezet, in samen­spraak tussen won­ing­bouwv­erenig­ing, gemeente en bewon­ers. Een deel van hen verzet zich opnieuw, nu tegen de huurop­dri­jv­ing die het plan tot gevolg heeft. Tev­ergeefs. Sinds 2009 staat de Mag­nus­bu­urt er weer als nieuw bij en doen de sfeer en de uit­stral­ing weer recht aan het oor­spronke­lijke ontwerp van archi­tect Vlam­ing, wiens begaafde hand op meer plaat­sen in Scha­gen valt te herkennen.

magnusbuurt 3

magnusbuurt 4

Bron­nen

BRON­NEN:

  1. Web­site Woon­co­pag­nie (Magnusbuurt)
  2. Schager Courant

Reac­ties