Artikel

In het rijke uit­gaansleven van Scha­gen wer­den soms de mooiste ini­ti­atieven ontwikkeld. Zo ook in het najaar van 1970. Op het aam­beeld van café-​bar D’Olde Smidse werd het idee geop­perd om de suc­cesvolle musi­cal Heer­lijk duurt het langst van schri­jf­ster Annie M.G.Schmidt en com­pon­ist Harry Ban­nink op te gaan voeren in Scha­gen. Groot­ste ini­tia­tor was Maarten Leeg­wa­ter. Als jour­nal­ist, maar ook als pro­du­cent van ver­schei­dene toneelopvo­erin­gen met ama­teurs had hij de nodige ervar­ing opgedaan. Maarten hield ervan om snel zaken te doen en besloot onmid­del­lijk dat Willem Gorter de muziek maar voor zijn reken­ing moest nemen en dat Rina Way de bal­let­ten moest gaan maken.

Wie moest de alge­hele regie gaan voeren? Dat was ook geen prob­leem: in die jaren regis­seerde Arend Hauer (ja, de vader van) een aan­tal toneel­stukken bij de verenig­ing OZOS in Scha­gen. Hij was dolen­t­hou­si­ast en wilde ook een dergelijk project wel een keer doen. Zo begonnen in dat najaar de voor­berei­din­gen. Er moesten spel­ers, zangers, muzikan­ten, toneelbouwers,etc. wor­den gezocht. Willem Gorter had bij John de Crane in Ams­ter­dam de orig­inele orkest­par­ti­jen van Harry Ban­nink weten te organ­is­eren. Leuk detail: bij zijn bezoek aan John de Crane ont­moette Willem toen Frans Halsema, die het idee heel bij­zon­der vond om deze musi­cal met ama­teurs te gaan doen.

heerlijk 2Jeanne Kri­jgs­man in de hoofdrol

Uitein­delijk was de hele beman­ning gereed. De spel­ers­groep bestond uit : Jeanne Kri­jgs­man, Joop Mol, Ada Kee­som( thans Aagje van Hilst), Wom­mel van Hei­jns­ber­gen, Jan Kroon, Dirk Schenk, Jan Kri­jgs­man, Jan Stade­gaard en Reina Struik.

De muzikan­ten o.l.v. Willem Gorter (piano-​orgel-​accordeon), Kees Hen­driks (gitaar), Hans Schaap (bas­gi­taar), Frank de Boer (drums), Willem Bre­mer (klar­inet) en Kees van der Weerd (trompet). Het koor, ook o.l.v. Willem Gorter bestond uit: Leny Rus, Annie Elfring, Ina Glim, Tineke de Best, Gert Jan Struik, Simon Kroone, Frans Plukker en Jan Stade­gaard. De bal­let­groep van Rina Way, die ook de chore­ografieën maakte bestond uit Annie Schats, Thea Borst, Judith Jong, Anya Dekker en José Way.
De kos­tu­umon­twer­pen waren van Marja Lieuwen en wer­den gemaakt door een hele grote ploeg dames o.l.v. Zr. Miriam van de Maria Goretti school. (vglo-​school aan de Langes­traat) en een nog grotere ploeg toneel– en decor­bouw­ers met man­nen uit ver­schil­lende toneelv­erenigin­gen uit Scha­gen en omgev­ing. Het zgn. Neu­robed werd ont­wor­pen door archi­tect Rens Bakker.

heerlijk 1Jan Kri­jgs­man als kruide­nier Bloem

heerlijk 3Pink (Ada Kee­som) en Ali de Turk (Jan Stadegaard)

Plaats van han­del­ing zou The­ater Royal wor­den. Een uniek Jugendstil-​theater met iets waar menig schouw­burg naar zou snakken: een draaitoneel. Zo kon er heel snel van scene en decor gewis­seld wor­den. Dat draaitoneel was ont­wor­pen en gecon­strueerd door Piet Jonkman. Hij had in die tijd een plaatwerk­erij aan de Hoep, een super tech­nisch talent.

Dit alles zou niet hebben kun­nen plaatsvin­den zon­der de hulp van Leo Boon, de eige­naar van The­ater Royal. Bijna alles kon, zowel bij repeti­ties als uitvo­erin­gen. Boven­dien financierde hij het geheel. Deze kant van Leo is vaak onder­be­licht gebleven. In novem­ber 1970 begonnen de vele repeti­ties voor zangers/​spelers. Velen had­den geen enkele zanger­var­ing. Er moest dus veel werk verzet wor­den. Maar het resul­taat van die werkza­amhe­den werd steeds meer zicht­baar , maar vooral ook hoorbaar.

Ten slotte kon­den de uitvo­erin­gen plaatsvin­den. Tij­dens de Schager Ker­mis eind juni wer­den er een try-​out en een twee­tal voorstellin­gen gegeven. Driemaal een uitverkocht Royal d.w.z. driemaal zo’n kleine 600 toeschouw­ers. Het suc­ces was overweldigend.

Al snel werd besloten om nog een dri­etal voorstellin­gen te geven in augus­tus. Dat gaf soms wel prob­le­men van per­son­ele aard. Zo werd de klar­inet­tist Willem Bre­mer ver­van­gen door Enno Bijl­stra. Ook die hap­pen­ings waren weer volledig uitverkocht en brachten het­zelfde ent­hou­si­asme bij het pub­liek teweeg.

Van de voorstellin­gen zijn vijf gelu­ids­frag­menten opgenomen in de col­lec­tie Audio’s van het Geheugen.

Bron­nen

Reac­ties